26th April 2009

Mam mega kaca po wczorajszym wieczorze. Czuję się jakby przejechała po mnie ciężarówka. Do tego doszedł kac moralny, bo zamiast spędzać niedzielę z dziećmi leżę w łóżku na pół żywa. To że nie potrafię pić to wiem, ale żeby tak się czuć po 5 kieliszkach wina to przesada. Widocznie mój organizm miał wczoraj ograniczoną tolerację na alkohol.

6 lat temu...

No dodo!

W piątek odebrałam mojemu synkowi smoka. Na zawsze. Jego wielkiego Przyjaciela. Podany powód-osa przyleciała i wzięła. no i...

Pierwsza drzemka -ryk, krzyk i kopanie. Padł po 30 minutach. 'Jezu' myślę 'co będzie się działo wieczorem...' Bałam się. Eva po odebraniu smoczka robiła nam nocne pobudki przez 3 miesiące.

A tu mnie mój syn zaskoczył. Poszedł spać bez problemu i przespał całą noc. Myślę 'dopiero pierwsza noc jutro będzie gorzej'. I znowu się pomyliłam. Następna noc i następna noc i następna noc i nic. Żadnego płaczu i krzyków. Stwierdziłam, iż temat osy'bee' podziałał- panicznie się ich boi i w żaden sposób nie kwestionował mojej opowieści o osie zabierającej smoczki.

Nasz następny krok to pieluchy, mam nadzieję że uda mi się ich pozbyć przez lato. Oby...Może Adi znów mnie zaskoczy?

Jakoś się nie chce pisać, przesilenie wiosenne daje w kość... Na wardze mega OPRYCHA bleeeeeeeeeeeeeeeee. Wyglądam fatalnie i tak samo się czuje ;-( Jak dobrze, że piątek.

Wspomnienia Wielkanocne...

15 April 2009

Pierwszy dzień w pracy po przerwie świątecznej minął bardzo szybko. Miałam dość dużo roboty, a ostatnie 2 godziny miałam dyżur na recepcji, bo nie ma recepcjonistki M. Nasza M. w Wielki Piątek straciła brata, którego pogrzeb odbył się w Niedzielę Zmartwychwstania, a teraz w sobotę żeni syna. Ale miała święta co? no i teraz wesel się na weselu....

W końcu wymieniamy panel przedni wanny, ten poprzedni cały się połamał. Wyglądał okropnie. Znajomy G. był tak uprzejmy, że zgodził się nam to założyć. Dziękujemy bardzo!

Wielkanoc

Święta nadeszły z prędkością światła, nie zdążyłam nawet wysłać kartek, nic przygotować ani zaplanować. Dziś Wielki Czwartek, jedynie na co się wyrobiłam to 15 minut adoracji Najświętszego Sakrametu przed 22:00. I tyle. Właśnie sprawdzam na necie o której w sobotę jest święcenie pokarmów w kościele w Dungannon. Na szczęście mamy Polskiego księdza, przez co pewne tradycje są podtrzymywane. Muszę pomyśleć co włożyć do koszyczka, babkę drożdżową postaram się upiec jutro, trzeba też jakąś wędlinkę kupić. Moja córcia bardzo lubi chodzić ze święconką do kościółka. Zawsze jak na nią patrzę, przypomina mi się jak ja będąc w jej wieku szczęśliwa niosłam pełen koszyczek do poświęcenia. Ah co to były za czasy....

Jutro planuję wybrać się na Drogę Krzyżową na godzine 22:00, która odbywa się pod gołym niebem na cmentarzu (weather permitting). Nigdy bym się o tej porze na cmentarz nie wybrała, idę tylko wiedząc że będą tam inni ludzie. W grupie raźniej....

Resztę Świąt przesiedzimy w domciu, ewentualnie wybierzemy sie na spacery do pobliskich posiadłości, gdzie National Trust przygotował Wielkanocne rodzinne zabawy.

A niektórzy wybierają się niż parę mil od domu:

Stula wyjeżdża do Kazimierza (ZAZDROSZĘ jak diabli!)

Joanne do Włoch na ślub przyjaciół (chętnie bym odwiedziła Monię w Bari)!

Wesołego Alleluja gdziekolwiek jesteście!

znowu w kuchni

Piątek wieczór- piekę sernik, przygotowuję kurczaki i planuję inne specjały na imprezkę 'urodzinki Evy' dla znajomych. Jak nie ma się polskiej rodziny, robi się dla polskich przyjaciół. Będzie Bogusia i Grześ z dziećmi, Ela (może z mężem) i Wiesia z Sheanem. Bardzo się cieszę, choć czeka mnie jutro mnóstwo roboty. Zawsze jest mnóstwo śmiechu na tych 'polonijnych' spotkaniach. Niestety Mój Mąż nie czuje się zbyt dobrze w ich towarzystwie (tylko dlatego, że nie rozumie języka) więc zawsze po 20- stej wychodzi do knajpy. Nie mam mu tego za złe, choć czasami wolałabym by bardziej się z nimi zintegrował.

on Thursday:

Joanne i ja wczoraj odebraliśmy nasz prezent bożonarodzeniowy: masaż pleców w ślicznym spa & beauty salon. Było bosko, szkoda że tak krótko ;-(

Po masażu udaliśmy się do domu Anne, naszej szefowej, gdzie zjedliśmy pyszną lazanię, popijając cudownym czerwonym winkiem. Anne i jej mąż Adrian są bez wątpienia bardzo dobrymi gospodarzami. Szkoda, że takie wieczory zdarzają się tak rzadko, ale może przez to je tak bardzo doceniamy.